ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างเชื่องช้าและเงียบงัน แต่ละก้าวดูเล็กน้อย และดูสมเหตุสมผลเหลือเกินในวินาทีนั้น คุณไม่ได้เก็บข้าวของหนีไปเหมือนบุตรน้อยหลงหาย แต่ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อมองย้อนกลับไป คุณกลับพบว่าตนเองอยู่ห่างไกลจากพระเจ้ามากกว่าที่คิดไว้
บางทีคุณอาจบังเอิญได้ยินใครบางคนอธิษฐานต่อพระเยซูด้วยความรักที่เรียบง่ายและจริงใจเหมือนเด็กๆ และคุณจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตนเองอธิษฐานแบบนั้นครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ หลายเดือนอาจผ่านไปแล้วนับตั้งแต่ที่คุณตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกอยากอ่านพระคัมภีร์จริงๆ บางทีการนมัสการร่วมกันอาจกลายเป็นเพียงความเคยชิน เป็นเพียงเสียงที่ว่างเปล่า และเป็นเพียงถ้อยคำที่ปราศจากความอัศจรรย์ใจ บางทีคุณอาจเพิ่งทำบาปบางอย่าง หรือปล่อยให้ตัวเองหมกมุ่นอยู่กับความคิดบางอย่าง ซึ่งเป็นสิ่งที่คุณจินตนาการไม่ออกเลยเมื่อปีที่แล้ว
บางทีคุณอาจรู้แน่ชัดว่าตัวเองมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร อาจมาจากการประนีประนอมกับค่านิยมของโลกอย่างแนบเนียน ความสัมพันธ์ที่ปราศจากพระคริสต์ การละเลยที่ค่อยเป็นค่อยไปแต่หยั่งรากลึก หรือบาปซ่อนเร้นที่ยังไม่ได้สารภาพ หรือบางทีคุณอาจนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าเดินมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร คุณรู้แค่เพียงว่าคุณไม่ได้อยู่ในจุดที่เคยอยู่
และตอนนี้ บางทีคุณอาจเหมือนลูกชายคนนั้นที่อยู่ในเมืองไกล คุณกำลังคิดถึงพระบิดาของคุณ คุณจำบ้านได้ และคุณสงสัยว่าตนเองจะยังหาทางกลับไปได้หรือไม่
‘พระองค์ทรงฟื้นฟูจิตวิญญาณของข้าพเจ้า’
ไม่ช่วงเวลาใดก็ช่วงเวลาหนึ่ง เราทุกคนที่อยู่ในพระคริสต์ล้วนพบว่าตนเองจำเป็นต้องกลับมาหาพระองค์ บางทีเราอาจหลงเจิ่นไปจากพระองค์เพียงไม่กี่วันหรือหนึ่งสัปดาห์ หรืออาจปล่อยให้เวลาล่วงเลยเป็นเดือนหรือนานกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นทางใด เท้าของเราได้หลงทาง ความรักของเราได้ลดน้อยลง ความกระตือรือร้นของเราก็จืดจาง และดวงตาของเราก็มืดมัว เรากำลังรักพระเยซูในวันนี้น้อยกว่าเมื่อวาน เราต้องการการฟื้นฟูใหม่
ใช่ แต่จะทำอย่างไรล่ะ ถนนสายไหนที่จะนำเรากลับไปสู่บ้านของพระบิดา กลับไปยังดินแดนแห่งรักแรกของเรา เราอาจเริ่มต้นด้วยการระลึกถึงข้อความจากบทสดุดีที่โด่งดังที่สุดของดาวิด:
พระยาห์เวห์ทรงเลี้ยงดูข้าพเจ้าดุจเลี้ยงแกะ ข้าพเจ้าจะไม่ขัดสน
พระองค์ทรงทำให้ข้าพเจ้านอนลงที่ทุ่งหญ้าเขียวสด
พระองค์ทรงนำข้าพเจ้าไปริมน้ำแดนสงบ
พระองค์ทรงคืนความสดชื่นแก่ชีวิตข้าพเจ้า
พระองค์ทรงนำข้าพเจ้าไปในทางชอบธรรม
เพราะเห็นแก่พระนามของพระองค์ (สดุดี 23:1–3)
พระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ไม่เพียงแต่เชี่ยวชาญในการช่วยผู้หลงหายให้รอดเท่านั้น แต่ยังเชี่ยวชาญในการฟื้นฟูผู้ที่ได้รับความรอดแล้วด้วย พระองค์ทรงเรียกพระองค์เองว่าผู้เลี้ยงแกะ เป็นผู้เลี้ยงที่ดี ด้วยเหตุนี้ พระองค์จึงไม่ทรงนิ่งเฉยเมื่อแกะที่รักของพระองค์ตัวใดหลงเตลิดไปจากฝูง ดังนั้น ไม่ว่าเราจะรู้สึกห่างไกลจากพระเยซูเพียงใด และไม่ว่าเราจะมองไม่เห็นทางกลับไปหาพระองค์สักแค่ไหน พระองค์ทรงรู้วิธีฟื้นฟูจิตวิญญาณของเรา พระองค์สามารถแบกเราไว้บนบ่าและพากลับบ้านได้
และเมื่อพระองค์ทรงทำเช่นนั้น พระองค์มักจะนำเราไปตามเส้นทางแห่งการฟื้นฟู 4 ประการ
จงระลึกถึงสภาพเดิมที่เจ้าตกลงมาแล้วนั้น (วิวรณ์ 2:5)
การฟื้นฟูชีวิตส่วนตัวมักเริ่มต้นขึ้นเมื่อเราระลึกได้ว่าเราตกลงมาไกลแค่ไหน เราหลงเจิ่นไปไกลเพียงใด และที่ผมบอกว่าให้ ‘ระลึกถึง’ นั้น ผมหมายถึงการระลึกถึงอย่างแท้จริง จงไตร่ตรองอดีต หวนนึกถึงช่วงเวลาในอดีตที่ชีวิตฝ่ายวิญญาณของคุณมีชีวิตชีวามากกว่านี้ สัมผัสถึงความโศกเศร้าของการสูญเสียรักแรกไป
คุณจำได้ไหมว่าเคยเก็บสะสมพระวจนะของพระเจ้าไว้ในใจล้ำค่ายิ่งกว่าเงินและทองมากมายขนาดไหน? คุณจำได้ไหมว่าการอธิษฐานเคยหวานชื่นเหมือนน้ำผึ้งที่ปลายลิ้นอย่างไร? คุณจำได้ไหมว่าเคยรีบเร่งไปนมัสการร่วมกันเพื่อที่จะไม่พลาดบทเพลงสักเพลง หรือพลาดเนื้อหาบางส่วนของคำเทศนา? คุณจำได้ไหมว่าเคยบอกเล่าเรื่องราวของพระเยซูให้คนอื่นฟัง โดยไม่ใช่เพราะความรู้สึกผิด แต่ล้นหลามออกมาจากความชื่นชมยินดีอย่างเป็นธรรมชาติ? คุณจำได้ไหมว่าเคยอดอาหารด้วยเสรีภาพ มอบเวลาและเงินทองของคุณด้วยมือที่เปิดกว้างและเปี่ยมสุข ประหารบาปของคุณด้วยความตั้งใจอย่างเด็ดเดี่ยว และมองว่าพระนามของพระเยซูคือเสียงที่ไพเราะมหัศจรรย์ที่สุดในโลก?
เราอาจถูกล่อลวงให้วิ่งหนีจากความทรงจำเหล่านั้น แสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างปกติดีเพราะกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริงว่าเราสูญเสียอะไรไปมากมายเพียงใด แต่จงอย่าหนี และอย่าเสแสร้ง หากจะมีความโศกเศร้าอยู่ที่นี่ พระเยซูทรงสัญญาว่าจะทำให้มันหอมหวานขึ้น การระลึกถึงที่เจ็บปวดมักเป็นก้าวแรกในการกลับบ้านของเรา และหากเราถ่อมใจลงเมื่อเปรียบเทียบตัวเราในอดีตกับตัวเราในปัจจุบัน พระเจ้าทรงปฏิญาณว่าจะทรงทำให้เราเป็นเป้าหมายพิเศษแห่งความรักที่ฟื้นฟูของพระองค์:
องค์ผู้สูงเด่นและสูงส่ง
ผู้ทรงดำรงอยู่นิรันดร์ ทรงพระนามว่าบริสุทธิ์ ตรัสดังนี้ว่า
“เราดำรงอยู่ในที่สูงและบริสุทธิ์
และอยู่กับผู้สำนึกผิดและมีวิญญาณจิตที่ถ่อม
เพื่อฟื้นฟูวิญญาณจิตของผู้ที่ถ่อม
และฟื้นฟูใจของผู้สำนึกผิด” (อิสยาห์ 57:15)
จิตวิญญาณเพียงประเภทเดียวที่พระเจ้าทรงฟื้นฟูคือจิตวิญญาณที่ถ่อมลง จิตใจเพียงประเภทเดียวที่พระองค์ทรงฟื้นฟูคือจิตใจที่สำนึกผิด และบ่อยครั้ง ผลแห่งความถ่อมใจและความสำนึกผิดก็มักจะเติบโตขึ้นจากผืนดินแห่งความทรงจำที่ซื่อตรงและไม่หลบเลี่ยง
อิสราเอลผู้กลับสัตย์เอ๋ย กลับมาเถิด
พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ
เราจะไม่มองดูพวกเจ้าด้วยความโกรธ เพราะเรามีความรักมั่นคง (เยเรมีย์ 3:12)
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า มีการระลึกถึงแบบที่บิดเบี้ยว ซึ่งทำให้เราหลงทางยิ่งกว่าเดิม บางคนลืมความเมตตาของพระเจ้า และจดจ่ออยู่กับตัวเองจนตกลงไปในหลุมแห่งความสิ้นหวัง พวกเขานึกถึงบ้านขณะที่ยังอยู่ในแดนไกล แต่ไม่กล้าหวังว่าพระบิดากำลังรอคอยพวกเขาอยู่ เตรียมพร้อมสำหรับพวกเขา และกำลังมองไปที่ขอบฟ้าโดยมีแหวนและเสื้อคลุมเตรียมไว้ในมือ และแท้จริงแล้ว เราคงไม่มีเหตุผลให้หวังได้เลย หากพระเจ้าไม่เพียงบอกให้เราระลึกถึง แต่ยังบอกให้เราหันกลับมาด้วย หากพระองค์ไม่ตรัสกับลูกที่หลงหายของพระองค์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “กลับบ้านเถิด” แต่พระองค์ทรงทำเช่นนั้น
สังเกตว่าพระเจ้าตรัสกับประชากรที่หลงทางของพระองค์ในเยเรมีย์ 3:12 อย่างไร พวกเขายังไม่ได้ทำสิ่งใดเพื่อแก้ไขตนเองเลย ในสายพระเนตรของพระองค์พวกเขาคือ “อิสราเอลผู้กลับสัตย์” ความไม่สัตย์ซื่อได้ผลักไสพวกเขาให้ห่างไกลจากพระองค์ แต่พระองค์จะไม่ทรงยอมให้ความไม่สัตย์ซื่อของพวกเขา มาเป็นเหตุผลให้พวกเขาต้องอยู่ห่างไกลจากพระองค์ต่อไป พระองค์ตรัสอย่างนุ่มนวลว่า “เราจะไม่มองดูพวกเจ้าด้วยความโกรธ เพราะเรามีความรักมั่นคง” ไม่ว่าเราจะหลงเจิ่นไปไกลเพียงใด เราก็จะพบว่าพระเจ้าทรงมีความเมตตาที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าความไม่สัตย์ซื่อของเราเสมอ
พระองค์ประทานเงื่อนไขเพียงข้อเดียวในการต้อนรับของพระองค์ นั่นคือ “เพียงแต่ยอมรับผิดว่าเจ้าได้กบฏต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า” (เยเรมีย์ 3:13) เพียงแค่สารภาพ เพียงแค่กลับใจ เพียงแค่ยอมรับบาปของคุณโดยไม่มีข้อแก้ตัวและรับพระโลหิตของพระเยซู แล้วจงเชื่อว่า ไม่ว่าความไม่สัตย์ซื่อใดที่นำคุณไปไกลจากพระเจ้า พระองค์ยังคงตรัสผ่านพระเยซูด้วยความยินดีว่า “พระยาห์เวห์ตรัสว่า ลูกที่กลับสัตย์เอ๋ย จงกลับมาเถิด เพราะเราเป็นเจ้านายของเจ้า เราจะรับเจ้าไว้” (เยเรมีย์ 3:14)
จงเอาความชั่วแห่งการกระทำของเจ้าออกไปให้พ้นหน้าเรา (อิสยาห์ 1:16)
การระลึกถึงอย่างแท้จริง ผนวกกับการหันกลับมาอย่างสัตย์ซื่อ จะก่อให้เกิดบางสิ่งที่ลึกซึ้งในจิตวิญญาณ เช่นเดียวกับความเสียใจอย่างที่ชอบพระทัยพระเจ้า ซึ่งอัครทูตเปาโลได้อธิบายไว้ เราจะสัมผัสได้ถึง “ความขุ่นเคืองใจ… ความเกรงกลัว… ความกระตือรือร้น… ความร้อนรน” ที่ได้รับการฟื้นฟูขึ้นใหม่ (2 โครินธ์ 7:11) เมื่อได้รับการอภัยครั้งใหม่ในพระคริสต์ และไม่หลงทางอีกต่อไป เราก็ลุกขึ้นเหมือนคนที่มีชีวิตใหม่ พร้อมที่จะขจัดสิ่งใดก็ตามที่เราเคยปล่อยให้พรากเราไปจากพระเจ้า
การฟื้นฟูนำมาซึ่งความรุนแรงอันบริสุทธิ์รูปแบบหนึ่งแก่ผู้ที่สัมผัสมัน ในพันธสัญญาเดิม เราอ่านพบเรื่องราวของกษัตริย์ที่ได้รับการฟื้นฟูอย่างโยสิยาห์ ที่ทรงนำค้อนและคบเพลิงไปทำลายรูปเคารพทั่วอิสราเอล (2 พงศ์กษัตริย์ 23:4-20) ในพันธสัญญาใหม่ เราอ่านพบความรุนแรงฝ่ายวิญญาณที่อาจจับต้องไม่ได้แต่ก็เป็นจริงไม่แพ้กัน ธรรมิกชนของพระคริสต์ยังคงรู้วิธีจับค้อนและคบเพลิง เพื่อโค่นล้มและเผาทำลายรูปเคารพในใจและในชีวิตที่ตั้งตระหง่านมานานเกินไป
ณ จุดนี้ เราควรระวังอันตรายที่พบได้ทั่วไปซึ่งคุกคามพระราชกิจแห่งการฟื้นฟูของพระวิญญาณ แม้ในขณะที่เราเพียรพยายามขจัดรูปเคารพต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นนิสัย งานอดิเรก ความบันเทิง ความสัมพันธ์ เว็บไซต์ หรือแอปพลิเคชันก็ตาม เราก็อาจยังกำจัดมันออกไปได้ไม่หมด เช่นเดียวกับชาวอิสราเอลที่ปล่อยให้ศัตรูบางส่วนหลงเหลืออยู่ในแผ่นดิน หรือเหมือนกษัตริย์ที่ปล่อยให้ปูชนียสถานบนที่สูงยังคงตั้งอยู่ เราอาจพึงพอใจกับการปฏิรูปเพียงครึ่งๆ กลางๆ การฟื้นฟูที่เกือบจะสมบูรณ์ หรือการเปลี่ยนใหม่ที่ยังไม่ถึงที่สุด
เป็นไปได้อย่างยิ่งที่มาตรการแบบครึ่งๆ กลางๆ เช่นนี้ จะทำให้เราต้องการการฟื้นฟูอีกครั้ง และอาจจะเร็วกว่าที่เราคิดด้วยซ้ำ ดังนั้น อย่าลังเลที่จะทุบทำลายและเผาศัตรูที่คุณเคยรัก การเหวี่ยงค้อนทุกครั้งคือการเคลียร์พื้นที่ให้กับพระคริสต์ พื้นดินที่ถูกแผดเผาทุกตารางนิ้วจะกลายเป็นสวนที่ผลของพระวิญญาณสามารถเติบโตได้
จงทำตามที่ประพฤติในตอนแรก (วิวรณ์ 2:5)
ท้ายที่สุดแล้ว พระราชกิจแห่งการฟื้นฟูจิตวิญญาณเป็นของพระเจ้า “พระองค์ทรงฟื้นฟูจิตวิญญาณของข้าพเจ้า” ไม่ใช่ตัวผมเอง แต่ในขณะที่พระองค์ทรงฟื้นฟูเรา พระองค์ยังทรงประทานโอกาสให้เรามีส่วนร่วมในกระบวนการฟื้นฟูนี้ด้วย เช่นเดียวกับที่กษัตริย์โยสิยาห์ไม่เพียงแต่ขจัดรูปเคารพออกไปจากแผ่นดินเท่านั้น แต่ยังทรงรื้อฟื้นเทศกาลปัสกาขึ้นมาใหม่ ดังนั้น เราจึงไม่เพียงแต่ขจัดบาปทิ้งไป แต่ยังฟื้นฟูนิสัยอันบริสุทธิ์ที่เราละเลยมานาน เราต้อง “ทำตามที่ประพฤติในตอนแรก” (วิวรณ์ 2:5)
การฟื้นฟูดังกล่าวเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า นับตั้งแต่เริ่มต้นที่พระองค์ทรงมีปฏิสัมพันธ์กับเรา การขจัดทิ้งที่เจ็บปวดทุกครั้งมีจุดมุ่งหมายเพื่อเปิดทางให้กับสิ่งที่ดีกว่า เมื่อพระเจ้าทรงนำการฟื้นฟูชีวิตส่วนตัวมาให้ พระองค์ก็ย่อมทรงนำการดำเนินชีวิตที่ใกล้ชิดและบริสุทธิ์ยิ่งขึ้นกับพระองค์ รวมถึงการสามัคคีธรรมกับพระองค์บน “มรรคาแห่งความชอบธรรม” มาด้วย (สดุดี 23:3) และโอ้ ความชื่นชมยินดีของเราจะยิ่งใหญ่เพียงใด!
เมื่อนั้นพระคัมภีร์จะกลายเป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง ประตูห้องอธิษฐานของเราจะกลายเป็นประตูสู่สวรรค์อีกครั้ง เมื่อนั้นคำเทศนาจะกลายเป็นงานเลี้ยงอีกครั้ง การประกาศข่าวประเสริฐจะกลายเป็นสิทธิพิเศษอีกครั้ง ความขุ่นเคืองใจจะเป็นสิ่งที่มองข้ามได้อีกครั้ง และประชากรของพระเจ้าจะกลายเป็น “ผู้ประเสริฐ ซึ่งความปีติยินดีทั้งสิ้นของข้าพเจ้าอยู่ในเขาเหล่านั้น” อีกครั้ง (สดุดี 16:3) เมื่อนั้นเราจะเห็นว่า พระเจ้าของเราไม่เพียงแต่เป็นพระเจ้าผู้ทรงช่วยให้รอดเท่านั้น แต่ยังเป็นพระเจ้าผู้ทรงฟื้นฟู ผู้ทรงปีติยินดีที่จะฟื้นฟู และผู้ทรงฟื้นฟูอย่างมากมายเหลือล้น เกินกว่าที่เราจะทูลขอหรือคิดฝันได้