หนึ่งในนักเขียนโปรดของผมคือผู้ชายคน

หนึ่งชจอห์นบันยันท่านเป็นชาวอังกฤษที่

เกิดในศตวรรษที่ 17 และติดคุกประมาณ 12

ปีเพราะจัดการประชุมทางศาสนาอย่างผิดกฎ

หมายและไม่ยอมหยุดเทศนาโดยไม่มีใบอนุญาต

แต่ว่าหลายปีก่อนหน้านั้นนะครับท่านก็ต่อ

สู้ิโลนฝ่ายจีตวิญญาณประมาณ 4 ปีกว่าท่าน

จะมาเป็นคริสเตียนซึ่งช่วงเวลาหนึ่งใน

ชีวิตของบยานที่น่าจดจำมากและดูเหมือนจะ

เป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญในชีวิตก็คือเมื่อ

เขามาเข้าใจเรื่องการถูกนับว่าเป็นผู้ชอบ

ธรรมโดยความเชื่อในพระเยซูคริสต์เท่านั้น

ท่านก็บันทึกเหตุการณ์นี้ในหนังสือ

ชีวประวัติและอธิบายอย่างนี้ว่าวันหนึ่ง

ขณะที่ผมกำลังเดินผ่านทุ่งนาอยู่นั้นก็มี

ความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาปะทะมโนธรรมของ

ผมเป็นความรู้สึกกลัวว่ายังไงแล้วทุก

อย่างก็ยังไม่ถูกต้องอยู่ดีทันใดนั้น

ประโยคนี้ก็ลอยเข้ามาในใจของผมว่าความชอบ

ธรรมของเจ้าอยู่ในสวรรค์และผมคิดด้วยว่า

ด้วยตาฝ่ายวิญญาณผมได้เห็นพระเยซูคริสต์

นั่งอยู่ที่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้า

ผมจึงพูดว่านั่นแหละคือความชอบธรรมของผม

เพื่อไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหนหรือทำอะไรพระ

เจ้าก็จะไม่สามารถตรัสกับผมได้ว่าเขายัง

ขาดความชอบธรรมของเราอยู่เพราะมันอยู่ตรง

หน้าพระพักตร์พระองค์อยู่แล้วและผมยัง

เห็นอีกด้วยว่ามันไม่ใช่เพราะสภาพที่ดี

ของหัวใจผมที่ทำให้ความชอบธรรมของผมดี

ขึ้นหรือเพราะสภาพที่ย่ำแย่ของหัวใจผมที่

ทำให้ความชอบธรรมของผมแย่ลงเพราะความชอบ

ธรรมของผมคือตัวของพระเยซูคริสต์เองผู้

ทรงเป็นเหมือนเดิมเมื่อวานนี้วันนี้และ

ตลอดไปบัดนี้โซ่ตรวนได้หลุดออกจากขาทั้ง 2

ข้างของผมแล้วจริงๆตอนนี้ผมกลับบ้านไปกับ

ความชื่นชมยินดีที่มีต่อพระคุณและความรัก

ของพระเจ้าดูเหมือนว่าความจริงเรื่องการ

ถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมโดยความเชื่อ

เนี่ยเป็นสิ่งที่ทำให้จบันยันเป็นไทยเป็น

สิ่งที่ปลดปล่อยความคิดของบันยันนะครับ

พระเยซูคือความชอบธรรมของบรันพระเยซูคือ

ความชอบธรรมของทุกคนที่เชื่อในพระองค์

เหมือนกันวิธีที่จะหาความชอบธรรมไม่ใช่ดย

การไปหาธรรมบัณฑิต

[เพลง]