หมายเหตุบรรณาธิการ
บทความฉบับนี้เรียบเรียงโดยตัดทอนเนื้อหาจากบทที่ 2 “มุ่งไปที่คนอื่น” ในหนังสือ การสร้างสาวก: วิธีการช่วยเหลือคนอื่นในการติดตามพระเยซู โดย มาร์ก เดเวอร์ เพื่อให้เหมาะสมกับการเผยแพร่ในรูปแบบบทความภาษาไทย โดยยังคงแนวคิดหลัก ลำดับการนำเสนอ และจุดเน้นสำคัญของผู้เขียนไว้
หากเราไปคริสตจักรโดยมุ่งแสวงหาสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตนเอง เราก็อาจกำลังดำเนินชีวิตไม่ต่างจากหมูที่เบียดเสียดกันกินอาหารโดยไม่สนใจผู้อื่น ลองพิจารณาการตัดสินใจของเราเมื่อไปคริสตจักรในวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ตั้งแต่การเลือกจอดรถ การมาถึงคริสตจักร ไปจนถึงการเลือกพูดคุยกับใคร การตัดสินใจแต่ละครั้งล้วนเป็นโอกาสที่เราจะอุทิศตนเพื่อผู้อื่นและมีส่วนในงานของพระคริสต์ หรือเลือกดูแลตนเองและทำสิ่งที่เป็นประโยชน์แก่ตนเอง เราได้ตั้งใจใช้โอกาสเหล่านี้เพื่อเป็นพรแก่ผู้อื่นหรือไม่?
การเป็นสาวกของพระเยซูหมายถึงการดำเนินชีวิตโดยมุ่งไปที่ผู้อื่น เช่นเดียวกับที่พระเยซูทรงทำ นั่นหมายถึงการทุ่มเททำงานเพื่อประโยชน์ของผู้อื่น ความรักต่อผู้อื่นเป็นหัวใจสำคัญของการสร้างสาวก เรามุ่งรับใช้ผู้อื่นเพื่อเห็นแก่พระคริสต์ เช่นเดียวกับที่พระคริสต์ไม่ได้เสด็จมาเพื่อรับการปรนนิบัติ แต่เพื่อปรนนิบัติและสละชีวิตของพระองค์เป็นค่าไถ่สำหรับคนเป็นอันมาก (มาระโก 10:45)
ชีวิตของผู้สร้างสาวกจึงเป็นชีวิตที่มุ่งไปที่ผู้อื่น เป็นชีวิตที่ตรากตรำด้วยฤทธิ์เดชของพระเจ้า เพื่อประกาศพระคริสต์และนำผู้อื่นไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่ในพระคริสต์ นี่คือรูปแบบที่เราเห็นในพระคัมภีร์
ก่อนที่พระคริสต์จะทรงปรากฏในเรื่องราวของพระคัมภีร์ พระเจ้าได้ทรงวางหลักการเหล่านี้ไว้ในธรรมชาติของมนุษย์ผ่านทางครอบครัว ลองพิจารณาว่าพระเจ้าทรงสร้างเราให้เป็นพ่อแม่อย่างไร พระองค์ทรงใส่ความปรารถนาในธรรมชาติของเราให้มอบความรักและความเอาใจใส่อย่างมากมายแก่การเลี้ยงดูคนคนหนึ่ง อบรมบ่มเพาะ และนำเขาหรือเธอไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่
ต่อมา ในสมัยอิสราเอลโบราณ พระเจ้าทรงใช้ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูกเป็นช่องทางให้พระวจนะของพระองค์ไหลผ่าน โมเสสจึงได้มอบพระบัญญัติสิบประการและสั่งสอนประชาชนให้รักพระเจ้า จากนั้นเขากำชับชาวอิสราเอลว่า
“คำสั่งเหล่านี้ที่เราได้สั่งท่านในวันนี้ ให้จดจำไว้ในใจเสมอ ท่องให้กับลูก ๆ ฟัง และพูดถึงคำสั่งเหล่านี้ไม่ว่าจะนั่งอยู่ในบ้านหรือเดินอยู่บนท้องถนน หรือนอนหรือลุกขึ้น” (เฉลยธรรมบัญญัติ 6:6–7)
พระเจ้าทรงให้ภาพตัวอย่างที่สำคัญแก่เราเกี่ยวกับการสร้างคนอีกคนให้เป็นสาวก นั่นคือการถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับพระเจ้าและพระวจนะของพระองค์ผ่านทุกช่วงเวลาของชีวิต
นอกเหนือจากครอบครัวแล้ว พระคัมภีร์ยังเต็มไปด้วยความสัมพันธ์ที่คนหนึ่งอบรมสั่งสอนอีกคนหนึ่ง เช่น โมเสสที่เตรียมโยชูวาให้สืบทอดงานต่อจากเขา เช่นเดียวกับที่เอลีอบรมซามูเอล และเอลียาห์อบรมเอลีชา
แน่นอนว่า ผู้สร้างสาวกที่มีชื่อเสียงที่สุดคือพระเยซูคริสต์ ศาสนาคริสต์ไม่ได้เริ่มต้นด้วยการเปิดตัวผลิตภัณฑ์สู่ตลาดมวลชน และไม่มีการรายงานข่าวตลอด 24 ชั่วโมงเกี่ยวกับการเดินทางของพระองค์ แต่ทุกสิ่งเริ่มต้นจากการพบปะและสร้างความสัมพันธ์ส่วนตัวกับกลุ่มคนเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่งตลอดระยะเวลาสามปี
แม้ฝูงชนจำนวนมากจะติดตามพระเยซู และข่าวเรื่องการอัศจรรย์ของพระองค์จะแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ท่ามกลางฝูงชนเหล่านั้น พระองค์ทรงเรียกสาวกกลุ่มเล็ก ๆ มาอยู่ใกล้ชิดพระองค์เป็นพิเศษ พระธรรมมาระโกบันทึกว่า พระเยซูทรงเรียกคนที่พระองค์ทรงประสงค์ให้มาพบ และทรงแต่งตั้งอัครทูตสิบสองคน “ให้อยู่กับพระองค์” และเพื่อจะทรงส่งพวกเขาออกไปประกาศ (มาระโก 3:13–14)
สาวกทั้งสิบสองคนสารภาพว่าพระเยซูคือพระเมสสิยาห์ พวกเขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับพระองค์ และพระองค์ทรงประสงค์ให้พวกเขาอยู่กับพระองค์เป็นพิเศษ ในบรรดาสาวกทั้งสิบสองคน พระองค์ยังทรงทุ่มเทเวลาให้เปโตร ยากอบ และยอห์นเป็นพิเศษอีกด้วย
บางคนอาจแย้งว่า “นั่นคือพระเยซู! แน่นอนว่าพระองค์ทรงทำเช่นนี้ เพราะพระองค์คือพระเจ้า!”
ถ้าเช่นนั้น ลองพิจารณาตัวอย่างของอัครทูตเปาโล กิจการบทที่ 16 กล่าวถึงการเดินทางเพื่อประกาศข่าวประเสริฐครั้งหนึ่งของเปาโล โดยเริ่มต้นด้วยการแนะนำทิโมธี สาวกคนหนึ่ง ก่อนจะบอกเราว่า “เปาโลต้องการให้ทิโมธีไปกับเขา” (ข้อ 3) เช่นเดียวกับที่พระเยซูทรงให้สาวกอยู่กับพระองค์ เปาโลก็ต้องการให้ทิโมธีอยู่กับเขา เดินทางไปด้วยกัน และร่วมทำงานเพื่ออาณาจักรของพระเจ้า
เราอาจสรุปได้ว่าเปาโลสร้างทิโมธีให้เป็นสาวก เช่นเดียวกับที่บิดาในพันธสัญญาเดิมสร้างลูกชายให้เป็นสาวก ด้วยการสอนพระวจนะของพระเจ้าอย่างขยันขันแข็ง ทั้งเมื่อเดินตามทาง เมื่อนอนลง และเมื่อลุกขึ้น
หลายสิบปีต่อมา เปาโลได้กำชับทิโมธีให้ทำเช่นเดียวกันกับผู้อื่นว่า “สิ่งต่าง ๆ ที่ท่านได้ยินข้าพเจ้าพูดต่อหน้าพยานหลายคน จงมอบหมายแก่ผู้ที่เชื่อถือได้ ซึ่งมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะสอนผู้อื่นด้วย” (2 ทิโมธี 2:2)
เปาโลมีเป้าหมายในการสร้างสาวกที่ต่อเนื่องไปหลายชั่วอายุคน เขาต้องการเห็นลูกหลานฝ่ายวิญญาณที่สัตย์ซื่อ กล่าวคือ ทิโมธี (รุ่นลูก) ต้องหาคนที่สัตย์ซื่อ (รุ่นหลาน) ซึ่งสามารถสอนผู้อื่นต่อไปได้ (รุ่นเหลน)
การทุ่มเทชีวิตให้กับรูปแบบการสร้างสาวกตามพระคัมภีร์ โดยลงทุนในชีวิตของลูกหลานฝ่ายวิญญาณนั้นหมายความว่าอย่างไร? หนังสือเล่มนี้จะกล่าวถึงคำถามดังกล่าว แต่โคโลสี 1:28–29 เป็นจุดเริ่มต้นที่มีประโยชน์อย่างยิ่ง
เมื่อผมยังเป็นคริสเตียนรุ่นเยาว์ ผมเลือกข้อพระคัมภีร์สองข้อนี้เป็นข้อพระคำประจำชีวิตของผม เปาโลกำลังเขียนถึงคริสตจักรในเมืองโคโลสี ซึ่งปัจจุบันอยู่ทางตะวันตกของประเทศตุรกี เขาเตือนใจผู้เชื่อเหล่านี้ถึงสิ่งที่เขาทำเพื่อพวกเขาว่า
“เราประกาศพระองค์ เราตักเตือนสั่งสอนทุกคนด้วยสติปัญญาทั้งสิ้น เพื่อจะถวายทุกคนให้เป็นผู้ที่ดีพร้อมในพระคริสต์ เพื่อจุดหมายนี้ข้าพเจ้าจึงบากบั่นฝ่าฟันด้วยเรี่ยวแรงกำลังทั้งสิ้นของพระองค์ ซึ่งกำลังทำกิจอย่างเข้มแข็งในข้าพเจ้า” (โคโลสี 1:28–29)
เปาโลตรากตรำ เปาโลต่อสู้ หากเราต้องการทำสิ่งที่ดีเพื่อผู้อื่น เราก็ต้องทำเช่นเดียวกัน
คุณเคยสงสัยหรือไม่ว่าจะดำเนินชีวิตด้วยพลังฝ่ายวิญญาณได้อย่างไร? บางคนอาจแนะนำว่า “จงกินสิ่งนี้” “กล่าวถ้อยคำเหล่านี้” “อธิษฐานตามคำอธิษฐานนี้” “อ่านงานเขียนของผู้เขียนคนนี้” “แสวงหาประสบการณ์นี้” “ไปร่วมการประชุมนี้” หรือ “สำรวจจิตใจของตนเอง”
แต่ไม่ใช่เช่นนั้น! พลังฝ่ายวิญญาณสำแดงออกผ่านการอุทิศตนรับใช้อย่างจริงจังและทุ่มเทเพื่อผู้อื่น คำที่เปาโลใช้สำหรับการต่อสู้ในโคโลสี 1:29 ยังสามารถแปลได้ว่า “ความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส” กล่าวคือ หนทางสู่พลังฝ่ายวิญญาณไม่ได้อยู่ที่ประสบการณ์อันปลาบปลื้มยินดี แต่อยู่ที่การยอมตรากตรำและต่อสู้เพื่อประโยชน์ของผู้อื่น
คุณต้องการรู้จักฤทธิ์เดชของพระเจ้าและมีความเชื่อที่เกิดผลหรือไม่? ถ้าเช่นนั้น จงทุ่มเทตนเองต่อสู้เพื่อประโยชน์ของผู้อื่น เช่นเดียวกับที่พระคริสต์เองทรงตรากตรำและต่อสู้เพื่อประโยชน์ของเรา
ความเชื่อคริสเตียนที่แท้จริงจึงไม่ใช่ความเชื่อที่เกียจคร้าน แต่เป็นความเชื่อที่ลงมือทำงาน เช่นเดียวกับความเชื่อของเปาโล
แต่เปาโลกำลังโอ้อวดถึงการตรากตรำและการต่อสู้เพื่อผู้เชื่อเหล่านี้หรือไม่? ไม่เลย ลองสังเกตถ้อยคำตอนท้ายของข้อพระคัมภีร์ พระเจ้าทรงทำงานอย่างทรงพลังภายในตัวเขา ไม่ว่าผู้เชื่อในเมืองโคโลสีจะได้รับสิ่งใดผ่านทางเปาโล สิ่งนั้นก็ไม่ได้เป็นความดีความชอบของเปาโล แต่เป็นพระราชกิจของพระเจ้า
หากคุณหรือผมปรารถนาจะทำสิ่งที่ดีเพื่อผู้อื่น หรือมีอิทธิพลต่อชีวิตของพวกเขาเพื่อเห็นแก่พระคริสต์ ดังที่กล่าวไว้ในบทก่อนหน้า สิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อพระวิญญาณของพระเจ้าทรงทำงานในเราและผ่านเรา
การตระหนักว่าพระเจ้าทรงทำงานในตัวเราช่วยป้องกันความเย่อหยิ่ง เพราะเตือนใจเราว่าทุกสิ่งที่เรามีและเป็น รวมถึงทุกสิ่งที่เราสามารถทำและบรรลุได้ ล้วนมาจากพระเจ้า หากเราเห็นผลจากการรับใช้ของเรา ก็ไม่มีเหตุผลที่จะหยิ่งผยอง เพราะพระเจ้าทรงเป็นผู้กระทำการ และเป็นฤทธิ์เดชของพระองค์ ผลฝ่ายวิญญาณทั้งหมดจึงนำไปสู่การถวายพระเกียรติแด่พระองค์
นอกจากนี้ การรู้ว่าพระเจ้าทรงทำงานยังช่วยขจัดความกลัวด้วย หากเรามั่นใจในการงานดีของพระเจ้าในตัวเรา และมุ่งมั่นต่อเป้าหมายของพระองค์ เราก็สามารถละทิ้งความกลัวว่างานที่เราทำนั้นไร้ประโยชน์หรือผิดทิศทางได้ เราสามารถละทิ้งความกลัวที่จะสูญเสียสุขภาพหรือทรัพย์สิน เพราะสิ่งเหล่านั้นอาจสูญสิ้นไป แต่พระราชกิจของพระองค์ที่ทรงกระทำผ่านเราจะดำรงอยู่เป็นนิตย์
โปรดสังเกตคำสำคัญสองคำในข้อพระคัมภีร์ตอนเดียวกันนี้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเปาโลตั้งใจทำอะไร นั่นคือ “ประกาศ” และ “มอบถวาย” เปาโลกล่าวว่า “เราประกาศพระองค์… เพื่อจะถวายทุกคนให้เป็นผู้ที่ดีพร้อมในพระคริสต์”
เขาประกาศในวันนี้ เพื่อจะได้นำเสนอผู้เชื่อที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ในพระคริสต์ในวันที่พระองค์เสด็จมา กล่าวอีกนัยหนึ่ง เราประกาศพระวจนะของพระเจ้าในปัจจุบัน เพื่อจะได้มอบถวายผู้เชื่อที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ในพระคริสต์ในอนาคต คำสองคำนี้แสดงให้เห็นทั้งวิธีการที่เปาโลตรากตรำและต่อสู้ นั่นคือการประกาศ และเป้าหมายที่เขาตรากตรำและต่อสู้ นั่นคือการมอบถวายผู้เชื่อที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ในพระคริสต์
เปาโลยังอธิบายด้วยว่าการประกาศเกี่ยวข้องกับอะไรบ้าง เขากล่าวว่า “เราประกาศพระองค์ เราตักเตือนสั่งสอนทุกคนด้วยสติปัญญาทั้งสิ้น” การประกาศของเปาโลประกอบด้วยการตักเตือนและการสั่งสอน เขาตักเตือนคริสตจักรให้ห่างไกลจากสิ่งที่ไร้ค่าและนำไปสู่ความพินาศ พร้อมทั้งสอนพวกเขาให้เป็นหนึ่งเดียวกันในความมั่งคั่งและสติปัญญาของข่าวประเสริฐ ที่สำคัญ เขาไม่ได้ตักเตือนและสั่งสอนผู้คนเพียงในภาพรวม แต่ทำกับทุกคนเป็นรายบุคคล จากคนหนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่ง
ไม่กี่ข้อถัดมา เปาโลอธิบายถึงความปรารถนาที่เขามีต่อชาวโคโลสี โดยต้องการให้พวกเขามีความเข้าใจอย่างบริบูรณ์ (โคโลสี 2:2) โปรดสังเกตถ้อยคำที่เน้นย้ำถึงความมั่งคั่งและความเข้าใจอันบริบูรณ์ เพราะในความเข้าใจเช่นนี้มีขุมทรัพย์แห่งสติปัญญาและความรู้อยู่มากมาย ส่วนหนึ่งของการเติบโตเป็นผู้ใหญ่คือการรู้จักแยกแยะระหว่างสิ่งที่ถูกกับสิ่งที่ผิด ความจริงกับความเท็จ และสิ่งที่มีค่ากับสิ่งที่ไร้ค่า นี่คือความเป็นผู้ใหญ่ที่เปาโลปรารถนาจะเห็นในประชากรของพระเจ้า
งานสร้างสาวกเกิดขึ้นในปัจจุบัน แต่มีเป้าหมายมุ่งไปยังวันสุดท้าย งานนี้ต้องอาศัยการคิดในระยะยาว และมีทัศนคติเหมือนนักลงทุนที่ตระหนักว่าผลตอบแทนที่ได้รับนั้นเป็นนิรันดร์ การลงทุนดังกล่าวเกิดขึ้นผ่านพระวจนะของพระเจ้า เราจึงต้องประกาศพระวจนะ เพราะพระวจนะของพระเจ้าเป็นเมล็ดพันธุ์ที่จะเกิดผลในที่สุด แม้เราอาจยังไม่เห็นผลในระยะสั้นก็ตาม จงหว่านพระวจนะในวันนี้ หว่านในชีวิตคู่สมรสและลูก ๆ ของคุณ หว่านในชีวิตของสมาชิกคนอื่น ๆ ในคริสตจักร และไว้วางใจว่าพระวจนะของพระเจ้าจะไม่กลับมาโดยเปล่าประโยชน์ คุณจะได้เห็นผลเก็บเกี่ยวในภายหลัง และผู้เชื่อที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่จะพร้อมต้อนรับพระคริสต์เมื่อพระองค์เสด็จมา
การดำเนินชีวิตเพื่อผู้อื่นเป็นลักษณะเด่นตลอดชีวิตของเปาโล เขายังเขียนจดหมายถึงคริสเตียนที่ไม่เคยพบหน้ากัน เช่น จดหมายฉบับนี้ถึงชาวโคโลสี เพื่อหนุนใจพวกเขาในข่าวประเสริฐ เราอาจกล่าวได้ว่าชีวิตของเขามีรูปแบบตามไม้กางเขน เขาตอบสนองต่อการทรงเรียกของพระคริสต์ให้แบกกางเขนและติดตามพระองค์ เช่นเดียวกับพระคริสต์ เปาโลยอมทนทุกข์ด้วยการเชื่อฟังพระเจ้าเพื่อประโยชน์ของผู้อื่น
ชีวิตของคุณเป็นเช่นนี้หรือไม่? ลองจินตนาการดูว่าการทำงานด้วยเรี่ยวแรงกำลังของพระเจ้าที่ทรงทำกิจอย่างเข้มแข็งภายในตัวคุณจะเป็นอย่างไร!
หากคุณเป็นศิษยาภิบาลหรือกำลังพิจารณาที่จะเข้าสู่พันธกิจอภิบาล คุณควรใคร่ครวญข้อพระคัมภีร์ตอนนี้อย่างจริงจัง โปรดสังเกตว่างานรับใช้เกี่ยวข้องทั้งกับการประกาศพระวจนะของพระเจ้าอย่างครบถ้วน และการทุ่มเททำงานเพื่อนำประชากรของพระเจ้าไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่ต่อพระพักตร์พระองค์
งานนี้เรียกร้องการเสียสละอย่างมาก แม้การเป็นศิษยาภิบาลจะมีสิ่งดีงามมากมาย แต่เมื่อคำนึงถึงความบาปที่ยังมีอยู่ทั้งในสมาชิกคริสตจักรและตัวศิษยาภิบาลเอง ก็ย่อมมีความยากลำบากไม่น้อยเช่นกัน ศิษยาภิบาลเอ๋ย คุณจะต้องตรากตรำและต่อสู้ด้วยความรักที่มีต่อสมาชิกในคริสตจักร และบางครั้งพวกเขาอาจตอบสนองด้วยการชี้ให้เห็นว่าความรักของคุณมีข้อบกพร่องและไม่เพียงพอเพียงใด
ดังนั้น ในท้ายที่สุด การตรากตรำและการทำงานหนักของคุณไม่อาจตั้งอยู่บนความรักที่คุณมีต่อพวกเขา หรือความรักที่พวกเขามีต่อคุณได้ แต่ต้องหยั่งรากลึกอยู่ในความรักที่คุณมีต่อพระคริสต์ ความรักที่พระองค์ทรงมีต่อคุณ และความรักที่พระองค์ทรงมีต่อพวกเขา พระคริสต์ทรงซื้อพวกเขาด้วยพระโลหิตของพระองค์ และคุณมีความตั้งใจที่จะนำพวกเขาไปถวายแด่พระองค์ คุณทำทุกสิ่งนี้ก็เพื่อพระองค์
แน่นอนว่า หลักการนี้ใช้ได้กับคริสเตียนทุกคนเช่นกัน เราสร้างสาวก สั่งสอน และตักเตือนผู้อื่น เพื่อจะได้นำคนที่เรารักไปถวายแด่พระเจ้า เพราะเรารักพระองค์มากที่สุด และเพราะพระองค์ทรงรักเรามากที่สุด
ความเชื่อคริสเตียนที่แท้จริงไม่ใช่ความเชื่อที่เห็นแก่ตัวเหมือนหมู ซึ่งมุ่งแสวงหาประโยชน์เพื่อตนเองเท่านั้น และไม่ใช่ความเชื่อที่เกียจคร้าน เช่นเดียวกับเปาโล ความเชื่อที่แท้จริงย่อมลงมือทำงานเพื่อประโยชน์ของผู้อื่น โดยอาศัยกำลังที่พระเจ้าประทานให้และทรงทำงานอย่างทรงพลังภายในเรา ความเชื่อนี้ทำงานผ่านการประกาศ การตักเตือน และการสั่งสอน โดยมีเป้าหมายเพื่อให้ผู้อื่นเติบโตเป็นผู้ใหญ่ในพระคริสต์ และพร้อมที่จะได้รับการนำเสนอแด่พระองค์ในวันที่พระองค์เสด็จมา
เราไม่ได้เห็นผลของการรับใช้ในทันทีเสมอไป การสร้างสาวกจึงต้องอาศัยความอดทนเหมือนชาวนาที่หว่านเมล็ดพันธุ์และไว้วางใจว่าเมล็ดพันธุ์เหล่านั้นจะงอกงามในที่สุด เราเชื่อมั่นว่าพระเจ้าจะทรงใช้พระวจนะของพระองค์ แม้เราอาจไม่มีโอกาสเห็นผลของการหว่านนั้นก็ตาม ดังที่นักเขียนคนหนึ่งกล่าวไว้ว่า “เมล็ดพืชอาจอยู่ใต้ก้อนดินจนกว่าเราจะนอนอยู่ที่นั่น แล้วก็งอกงามขึ้น!”¹
สำหรับผม การสร้างสาวกเป็นหนทางที่ทำให้ผมสามารถประกาศข่าวประเสริฐแก่ผู้ที่ยังไม่เชื่อ และเตรียมผู้เชื่อให้พร้อมสำหรับอนาคตที่ผมเองไม่มีโอกาสเดินทางไปถึง นั่นคืออนาคตหลังจากชีวิตของผมสิ้นสุดลง การสร้างสาวกในวันนี้จึงเป็นวิธีที่ผมพยายามฝากผลแห่งพระคุณไว้ให้เกิดผลในอนาคต
สาวกคือผู้ที่สร้างสาวก เขาประกาศในวันนี้เพื่อจะได้นำเสนอผู้เชื่อที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ในพระคริสต์ในวันข้างหน้า ดังนั้น ลองระบุชื่อคนสองสามคนในชีวิตของคุณที่คุณปรารถนาจะเห็นพวกเขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่และมีชีวิตที่สะท้อนพระลักษณะของพระเจ้าในวันสุดท้าย คุณนึกถึงชื่อของพวกเขาได้แล้วหรือยัง? ถ้าเช่นนั้น วันนี้คุณกำลังประกาศข่าวประเสริฐแก่พวกเขาอย่างไร เพื่อเตรียมพวกเขาให้พร้อมสำหรับวันนั้น?
